بدون پول؟ بدون مشکل؟ داستان تناقض بزرگ یوونتوس در تابستان

کمتر از یک ماه تا آغاز فصل جدید باقی مانده و تیم فصل آینده یوونتوس کم‌کم در حال شکل گرفتن است. پس از شروعی کند، یوونتوس چند بازیکن ناموفق خود مانند ژوائو ماریو را به صورت قرضی راهی تیم‌های دیگر کرده است؛ البته اینکه این انتقال‌ها قرضی هستند و نه فروش دائمی، شاید نشان دهد بازیکنانی که باشگاه دیگر به آن‌ها نیاز ندارد، آن‌قدر هم خواهان ندارند که کسی برای خریدشان اقدام کند.

با این حال، برگزاری جام جهانی در تابستان باعث شد فعالیت‌های معمول نقل‌وانتقالاتی کمی دشوارتر شود. اما یوونتوس برای جبران پایان ناامیدکننده فصل گذشته و بازگشت دوباره به مسیر قهرمانی، هنوز راه زیادی در پیش دارد. زمان هم دقیقاً به نفع ما نیست.

در حالی که تغییرات ساختاری در مدیریت و هیئت مدیره باشگاه امیدوارکننده به نظر می‌رسد، همچنان منتظر اتفاقات بیشتری در داخل زمین هستم تا دوباره به پروژه بازسازی بیانکونری اعتماد کنم.

اخبار نقل‌وانتقالات

جولای ماه آرامی از نظر نقل‌وانتقالات بود، اما روزهای پایانی این ماه نشان داد که شاید آگوست بتواند هیجان بیشتری داشته باشد.

یوونتوس یک مهاجم جدید به خدمت گرفت. جف اکاتور، مهاجم نوجوان ایتالیایی، از جنوا با مبلغ 16 میلیون یورو به اضافه 2 میلیون یورو پاداش به یوونتوس پیوست. در یک انتقال جداگانه، مدافع کناری اتریشی، دیوید پوچکا، از تیم یوونتوس نکست‌جن به جنوا رفت؛ این معامله 5 میلیون یورو ارزش داشت.

البته طبق سنت همیشگی یوونتوس، او در اولین حضورش برای تیم جدید مصدوم شد؛ دیداری دوستانه مقابل بازل که با نتیجه 0‐0 به پایان رسید.

یوونتوس برای مدت کوتاهی در رقابت جذب تاریک محرموویچ، مدافع ساسولو، حضور داشت، اما لیدزیونایتد با پیشنهاد بهتر 40 میلیون یورویی این بازیکن را جذب کرد. به لطف بند 50 درصدی فروش بعدی که در قرارداد قبلی وجود داشت، یوونتوس نیمی از این مبلغ را دریافت خواهد کرد.

تیم زنان یوونتوس نیز سرمربی جدیدی پیدا کرد. ایزاک گوئررو که طی سه سال گذشته در کادر فنی تیم ملی مردان آمریکا و زیر نظر دستیار مائوریسیو پوچتینو فعالیت می‌کرد، هدایت تیم زنان یوونتوس را برعهده گرفت.

با توجه به سابقه کاری و رزومه او، این انتخاب می‌تواند یک تصمیم بسیار خوب برای بیانکونره باشد و آغاز دوره‌ای جدید و هیجان‌انگیز محسوب شود.

در بخش مدیریتی نیز یوونتوس سرانجام جای خالی فابیو پاراتیچی را که از سال 2021 باقی مانده بود، پر کرد. فردریک ماسارا به عنوان مدیر ارشد فوتبال جدید باشگاه انتخاب شد و مسئولیت بخش فوتبال مردان یوونتوس را برعهده خواهد داشت.

او با مدیر ورزشی باشگاه، مارکو اوتولینی، همکاری خواهد کرد و مستقیماً به مدیرعامل، جووانی کارنوالی، گزارش می‌دهد.

در ادامه تغییرات مدیریتی، قرارداد فرانسوا مودستو، مدیر فنی یوونتوس، فسخ شد. او تنها 364 روز در این سمت فعالیت داشت.

شایعات مربوط به جذب فرانک کسیه، بازیکن آزاد، نیز تقریباً ناپدید شده یا حداقل فعلاً متوقف شده است.

به نظر می‌رسد یوونتوس به دلیل دستمزد بالا و هزینه انتقال زیاد، از جذب امیلیانو مارتینز، دروازه‌بان استون‌ویلا، صرف‌نظر کرده است.

مهم‌ترین گزینه جایگزین، دروازه‌بان ژاپنی زایون سوزوکی بود که پس از عملکرد فوق‌العاده در جام جهانی با ژاپن و یک فصل عالی با پارما، توجه بسیاری را جلب کرده است. اما اکنون پاری‌سن‌ژرمن نیز به شدت به دنبال جذب اوست.

گزینه‌های دیگر شامل گولیلمو ویکاریا از تاتنهام و آناتولی تروبین از بنفیکا هستند.

یکی از عجیب‌ترین شایعات دوران اخیر یوونتوس، بازگشت دوباره دوسان ولاهوویچ بود؛ بازیکنی که تنها یک ماه از پایان قراردادش گذشته بود. اما به نظر می‌رسد این شایعات صحت نداشتند.

یوونتوس همچنین برای مدت کوتاهی به جذب ماتئو پلگرینو، مهاجم جوان پارما، مرتبط شد، اما این شایعات نیز خیلی زود پایان یافتند.

لوئیس اوپندا، یکی از بزرگ‌ترین خریدهای ناموفق سال‌های اخیر، با انتقال قرضی یک‌ساله و بدون بند خرید راهی لیون شد. تیم فرانسوی 3.5 میلیون یورو بابت این انتقال پرداخت خواهد کرد.

ژوائو ماریو نیز دیگر بازیکن ناموفق یوونتوس، به صورت قرضی با گزینه خرید راهی فیورنتینا شد.

یوونتوس برای جذب جان استونز، مدافع سابق منچسترسیتی، نیز علاقه نشان داده بود، اما این بازیکن در نهایت به اینتر پیوست.

در رقابت برای جذب مدافع، اینتر و کومو نیز به جان لوسومی، مدافع کلمبیایی بولونیا، علاقه نشان داده‌اند. طبق گفته مدیرعامل بولونیا، این بازیکن احتمالاً تابستان امسال باشگاه را ترک خواهد کرد.

داستان طولانی انتقال راندال کولو موانی سرانجام پایان یافت. مهاجم فرانسوی از پاری‌سن‌ژرمن با قراردادی دائمی به ارزش 38 میلیون یورو به اضافه 12 میلیون یورو پاداش عملکرد، دوباره به یوونتوس پیوست.

یوونتوس همچنین زکی چلیک، مدافع ترکیه‌ای رم، را به صورت آزاد جذب کرد و کریم آلاج‌بگوویچ، هافبک هجومی جوان و بااستعداد بوسنیایی از بایرلورکوزن را با مبلغی که می‌تواند تا 35 میلیون یورو افزایش یابد، به خدمت گرفت.

یکی از پرتکرارترین روایت‌ها درباره یوونتوس در سال‌های اخیر این بوده که باشگاه پول ندارد.

این تصور وجود داشت که یوونتوس در حالی که باشگاه‌هایی مانند چلسی، منچسترسیتی و بارسلونا مبالغی برابر با اقتصاد کشورهای کوچک برای خرید بازیکنان جدید هزینه می‌کنند، توان مالی لازم برای رقابت ندارد.

دوران هزینه‌های بزرگ برای بازیکنانی مانند کریستیانو رونالدو تمام شده است... درست است؟ نه کاملاً.

یوونتوس فقط برای دو بازیکن یعنی راندال کولو موانی و کریم آلاج‌بگوویچ بیش از 70 میلیون یورو هزینه کرده است. علاوه بر این، فصل گذشته دومین دستمزد کلان در فوتبال ایتالیا را داشت.

من هم برای مدتی کوتاه این روایت را پذیرفته بودم که یوونتوس قربانی باشگاه‌های ثروتمند لیگ برتر شده است.

اما به نظر می‌رسد وقتی باشگاه واقعاً بازیکنی را بخواهد، منابع مالی لازم را پیدا می‌کند؛ حتی بازیکنی مانند کولو موانی که فقط چند ماه عملکرد خوبی در یوونتوس داشت، در حالی که باشگاه طی چند سال اخیر جام‌های زیادی کسب نکرده و هنوز فروش بزرگی در تابستان انجام نداده است.

چند ماه اخیر در فوتبال جهانی بسیار عجیب بوده است.

ما شاهد دخالت گسترده سیاست، به‌خصوص از سوی دولت آمریکا، در فوتبال بوده‌ایم و مرز میان سیاست و فوتبال روزبه‌روز کم‌رنگ‌تر شده است.

رئیس فیفا، جیانی اینفانتینو، تلاش کرد از قدرت سیاسی خود استفاده کند و طرحی برای ایجاد یک شرکت تجاری جدید جهت اداره مسابقات بزرگ فیفا، از جمله جام جهانی، ارائه داد؛ شرکتی که سرمایه‌گذاران خارجی بتوانند در آن سهام خریداری کنند.

اما پس از موج گسترده انتقادات از سوی افراد زیادی در فوتبال، اینفانتینو این ایده را کنار گذاشت.

این اتفاق من را یاد پروژه سوپرلیگ چند سال قبل انداخت؛ زمانی که آندره‌آ آنیلی و مدیران چند باشگاه بزرگ تلاش کردند یک رقابت جدا از یوفا ایجاد کنند.

آیا این الگویی از اعتمادبه‌نفس بیش از حد مدیران قدرتمند فوتبال است؟

موضوع اصلی این است که مدیران فوتبال دائماً به دنبال راه‌های جدیدی هستند تا هم مسابقات بیشتری ایجاد کنند و درآمدهای تازه‌ای بسازند و هم پول بیشتری را از فوتبال خارج کرده و به دست گروه‌های خصوصی منتقل کنند.

اما سؤال اصلی این است: چرا؟

آیا فوتبال درآمد کافی ندارد؟

قطعاً دارد. درآمد میلیاردی جام جهانی و لیگ قهرمانان اروپا نشان می‌دهد فوتبال یکی از ثروتمندترین صنایع جهان است.

فیفا ادعا می‌کند که بیشتر درآمد خود را میان فدراسیون‌های عضو توزیع می‌کند یا برای توسعه فوتبال سرمایه‌گذاری می‌کند.

با این حال، خوشحالم که پروژه‌هایی مانند سوپرلیگ و طرح جدید فیفا حداقل فعلاً تحت فشار هواداران شکست خورده‌اند.

آیا این برای حفظ عشق ما به فوتبال کافی خواهد بود؟ عشقی که نسل‌های مختلف سال‌ها با آن زندگی کرده‌اند؟

نویسنده: ادوارد پاتریک آکینیمی

«به اشتراک گذارید»

حسین صالحی«مدیر سایت»

ارتباط با نگارنده: